Elephant in a Room

Let's meet behind the elephant.

Achter die olifant in de kamer vind je mij terug, Emiel. Geruisloos observerend en smaakvol terend op al het narratief dat zich in de prakijkt presenteert. Met Elephant in a Room geef ik mijn schrijvend (en sprekend) alter-ego wat ruimte. 

Bewegend tussen trouw en afscheid, creëer ik ceremonies waar maatwerk het hoogste goed is. Niet zeemzoet, niet gekarameliseerd. Wel ben ik de man van écht, van een traject met reliëf. Want oprecht, het is het leven met textuur (en hoeken af) dat het meest resoneert. 

Al enkele jaren is psychologie mijn werk-station. Het is de haven waarin ik mensen begeleid die zoek en zoekende zijn. De échte verhalen zijn mijn extralegaal voordeel. Ik schakelde van aanhoren, naar willen neerschrijven en vertellen. De stap naar ceremoniespreker was het natuurlijke vervolg. 

Een skill die Stories by Mabel een jaar lang ongezien wist te verfijnen.

Slide in my inbox.

 

Met open mond verslind ik films, hangend aan

de lippen van de dialoog. Met volgelopen oren

verdrink ik in podcasts. En als de tijd wat minder 

tikt, beoog ik misschien die stapel boeken die al

te lang op mij wacht. Verhalen doen verdwalen,

en ik ben de gewilligste prooi.

 

In mij heerst honger naar weten. Naar meer weten. Naar altijd weten. 

Had ik mezelf om te vormen tot vierpotige. No surprise in welk dier ik zou presenteren. Met een geheugen als mastodont vergeet de olifant bitter weinig. Geen gezicht, geen detail. Met wat chance neem ik wat van hen over. In ons traject zie je me namelijk zeulend met een laptop vol pagina's aan taal. Dat vertelt je genoeg.

Letters, zinnen, paragrafen. Hoe meer, hoe liever. Eindeloos in voorraad en toch kostbaar. De taal is mijn ajuin. Meerlagig, soms traanverwekkend en telkens de basis in elke dish die iets van smaak heeft. 

Bon, dat gezegd zijnde - Weet dat ik mijn dure woorden soms ook maar al te graag inruil tegen een platte tongval en een droge woordspeling of drie. Perfectly balanced.

Eerst zien. Dan geloven.